در جهان که ما امروز زنده گی می کنیم مسلماّ هر جامعه واداره به مدیر،هر کشتی ای به ناخدا، ارتشی به فرمانده ضرورت دارند تا آن اداره وسازمان را به سر منزل مقصود شان برسانند.

رئيس اگر مدیر، ناخدا وفرمانده تخصص کافی مدیریتی نداشته واز اصول وپرنسیب مدیریت آگاهی کامل نداشته باشند اداره وآن سازمان را به قهقرای مدیریتی که همانا زوال آن می باشد خواهند کشاند؛ پس در این کاروان حکومتی ما که اکثرأ افراد بدون تخصص وتعهد با در نظر داشت گرایشات قومی، مذهبی، حزبی وغیره معیارهای غیر مشروع وغیرقانونی اعمال حاکمیت می کنند به كجا خواهد كشيده شد؟

پاسخ این پرسش این خواهد بود اگرمدیریت فامیلی ومدیریت حزبی طوریکه به حکومت دیده میشود به پایان نرسد ما شاهد بحران بیشتری مدیریتی خواهیم بود.

حالا حکومت که درلایبرنت مدیریتی قرار دارد، اینجا پرسشی پیش می آید که لابیرنت مدیریتی چیست؟ وکدام مدیر وچگونه میتواند ازاین حالت خاص مدیریتی، اداره وسازمان را نجات دهد؟

لايبرنت مدیریتی: موقعیت، وضعیت وحالتی یک مدیر واداره آن است که از تمام جهات مورد تهاجم وحمله قرار میگیرد وتمام راهای آن  رامسدود میسازد.

غیر مسلکی بودن افراد وعدم موجودیت تکنوکرات ها درحکومت  وهمچنان پست های مهم حکومتی در دست مافیان قدرت ومافیان مواد مخدر  که سیاست حکومت ما به خواسته های آنها می چرخد که هرگز مشت قانون بر سر آنها نمی خورد بلکه حرفاها واعمال آنان فراتر از قانون بوده، این در حالی است که در جامعه ما قانون مانند تارعنکبوت است تنها اشخاص ناتوان وضعیف رامیپیچاند واشخاص قدرتمند وثروتمند را عوض تقبیح ومجازات برعکس مورد تشویق قرارداده و امتیازاتی را به آنها برای تیزتر شدن دندانهایشان  تقدیم شان میکنند.

وازطرف دیگر اکثر طبقات جامعه اعم از دانش آموزان، دانشجویان، استادان، کارشناسان، اپوزسیون غیرمسلح همه و همه  ازحکومت  نا راضی بوده و به جز از نقد اعمال حکومت در رسانه ها کاری ندارند.

واز جانب دیگر شورشیان طالب ،حزب اسلامی والقاعده که  دولت افغانستان را با قانون اساسی اش غیر مشروع و غیر قانونی دانسته وعلیه دولت به نام جهاد می جنگند، که یکی از چالش های مهم فراراه  تطبیق قانون  دراین حکومت می باشد.

مسئله مهم دیگری که حکومت به آن مواجه است  موضوع بادارهای غربی اش می باشد که خواستار این است در هر حالت حکومت باید به دهل ما برقصد تا حاکمیت دولت را زیرسوال ببرند که بردند، وموضوع دیگری که قابل یادآوری است دست اندازی کشورهای منطقه به خصوص کشور های همسایه  ما که به نحوی می خواهند اب را گل کرده ماهی بگیرند که بد بختانه از ضعف حکومت ما  چنین سودی را آنهابدست می آورند.

این موضوعات که در بالاتذکر رفت همه وهمه چالش وبحران است که حکومت به آن مواجه است ودراین صورت میتوان گفت حکومت در لایبرنت مدیریتی قراردارد که از تمام جهات به حمله وهجوم روبرواست، که بیرون آمدن ازاین چالش ها بسیار دشوار بوده ودراین حالت اداره به مدیر متخصص و کارا ضرورت دارد تا بحران را مدیریت کرده و اداره اش را از حالت لایبرنتی نجات دهد، که متاسفانه دراكثر          

          نهادهای حکومتی ما  چنین ویژه گیهای به نظرنمی رسد.