جامعه و  یک جوان منوط به دانش میباشد. با دانش است که یک جوان صاحب کار، مقام وشخصیت شده ویک جامعه به رفاه میرسد.

مسئوولیت یک جوان از زمان شناخت خود الی آخرین نفسش ادامه دارد ودرک این مسئوولیت اولین خدمتی است که یک جوان به خودش انجام داده است. بلی ! دانش، خود آگاهی، خود باوری را به بار میاورد برای جوانان رسالت و هویت سازندگی را به ارمغان میاورد وچنین جوان، در قلب جامعه،کشور و تاریخ جایگاهی خاصی از آن خود میسازد و وجدان بشریت از اینگونه جوان راضی خواهد شد.

 همه مردم ما بدین باورند که جوانان ما سرمایه ملی، معنوی وقوای بشری این مرز بوم جنگ زده و بحران رسیده است که باید خود را به صورت اساسی برای رهبری آینده جامعه کشور شان آماده نمایند تا ریشه های هرگونه تعصبات قومی، خود خواهی، تعصبات مذهبی، سمتی، زبانی، فرهنگ استبدادی وغیره تدریجاً به زوال بروند و مردم در اثر تلاش های جوانان ما صاحب وحدت ملی راستین هویت ملی واقعی و یک افغانستان تجزیه نا پذیر مستقل و یک پارچه گردد.

 از طرف دیگر  بزرگ سالان، دانشمندان وسایر اقشار اجتماعی جامعه از نگاهی انسانی، دینی و ملی در برابر جوانان، اطفال و جامعه نیز مسئوولیت دارند تا آنها را مورد تشویق، نوازش، مهربانی، مساعدت، آموزش، تعلیم رهنمای لازم قرار دهند.  و دولت مردان هم سعی نمایند که بالای جوانان سرمایه گذاری کرده تا باشد بدیل خوبی را به عوض شان در جامعه تقدیم نمایند واین سرمایه گذاری بر اساس روابط نه بلکه به اساس ضوابط و شایستگی هر جوان صورت بگیرد تا باشد آیندۀ روشن نصیب جامعه وکشور مان گردد.