چهار رباعی از اسحاق ثاقبی
قومیست همیشه آسمان میخواهـــــد
قومیست فقط نشسته جان میخواهــد
این کودک چارساله رامی بینیــــــــد؟
این کودک چارســـــاله نان میخواهد
کودک کودک کودک بی اندیشـــــــــــه
باریک دل وساـــده و باور پیشـــــــــه
هرروز به روی خاک می کردم مشـق
باخط شکست می نوشتــــم شیشــــه
زین پیش مران دست ملالیی مــــرا
ازخود پرکن نگــــــاه خالیی مــــــرا
ای آینه ساز آب وآتش ! ای رشک!
درآب بریـز خشکســــــالیی مـــــــرا
آدم چو به عشق دست و بـازو بازید
نَی دم زد و آواز به نـــازو بازیـــــــد
دربازی عشق ناخود آگاه خـــــــــدا
حق را به گناه در ترازو بازیـــــــــــد
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۸۹/۱۰/۲۸ ساعت 11:47 AM توسط گروه نویسندگان
|