غیبت کننده گان ، افرادی ترسو و کم شخصیت هستند ، زیرا توانایی رویا رویی با دیگران را ندارد و نمی توانند آنچه را که در ذهن دارند، رک و صریع مطرح نمایند. اگر اینها افراد شجاع بودند ، حتما  عیوب دیگران را روبروی آنها می گفتند و از گفتن عیوب دیگران از قبیل : خلف وعده ، کوتاهی در مهمان نوازی و یا مطیع زن بودن در مواردی که خشم الهی را موجب می شود پیش رویشان باکی نداشتند و بدین انسان برای اصلاح دیگران کاستی هایشان در نزد خود آنان باز گوهی کردند. ولی باید این را دانست که اگر انسان عیوب شخصی را پشت سر و در غیاب او بازگو نماید نه تنها نزد خداوند متعال مذموم و منفور خواهد بود که خورندۀ گوشت برادر مسلمان خویش نیز محسوب خواهد شد . به راستی وقتی غیبت کننده پی ببرد که آنچه در غیاب دیگری گفت به گوش وی رسیده چه واکنش خواهد داشت مسلما ترس و اضطراب سراپای وی را فرا خواهد گرفت و در برابر پیشامد مذکور بسیار ضعیف جلوه خواهد کرد. البته این احتمال هم وجود دارد که قضیه را از اساس منکر شود و بگوید: من چنین سخنی بر زبان نیاورده ام ولی باید گفت که ای غیبت کننده ! کمی درنگ کن.

هیچ می دانی که ایمان تو ناقص است؟!

مگر نشنیده ای  رسول خدا "ص" فرموده است: ایمان هیچ یک از شما کامل نمی شود مگر اینکه آنچه برای خویش دوست می دارد ، برای برادر مسلمان خویش نیز دوست بدارد.

آیا واقعا خودت دوست داری عیبهایت را در پشت سرت بازگوکنند ؟ واضح است که جواب نه است، پس چرا آنچه را که برای خودت ناگوار و ناپسند است ، بر برادر مسلمان خویش روا می داری؟!

هیچ میدانی که میان ایمان و  ترک کردن غیبت ، ارتباط مستقیمی وجود دارد؟!

پس این را باید دانیست که بزرگان گفته اند هر آنچه برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسند.

برادر و خواهر مسلمان! اکنون فکر کن و بیندش که در قبال غیبت کردن چه چیزی  را از دست می دهی!

آری!  بهایی که در قبال غیبت کردن می پردازی، ایمان است بی تردید ایمان بزرگترین سرمایه ای است که هر انسان می تواند داشته باشد.